Σάββατο 30 Μαρτίου 2013

Ο έλεγχος των μαζών



Ο έλεγχος των μαζών έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε καταστάσεις κρίσης. Οι κρίσεις χρειάζονται για να επιβάλλεις κάτι. Η θεωρία του σόκ δεν είναι κάτι νέο στην επιστήμη παρότι πολλοί νομίζουν το αντίθετο. Υπάρχει μεγάλο υπόβαθρο γύρω απο αυτό αν ξέρεις που να κοιτάξεις.
Οπως σε όλα χρειάζεται “μέτρηση” (τις λένε δημοσκοπήσεις, κοινωνική στατιστική κλπ), πρίν και κατά τη διάρκεια του “πειράματος”. H διαχείριση των κρίσεων αποτελεί ένα εναδιαφέρον πεδίο της επιστήμης. Το σημείο δυσκολίας δεν είναι τόσο στην καταγραφή όσο στην πρόβλεψη. Για το λόγο αυτό παρατηρείται μία “εκγρήγορση” την περίοδο κρίσεων αφού χρειάζεται αύξηση της παρατήρησης της “κρίσης”, ώστε να υπάρχει feedback. Απλουστευμένα κείμενα γύρω απο το θέμα της διαχείρισης μαζών, είναι το γνωστό βιβλίο “Η Θεωρία του Σόκ” της Ναόμι Κλάιν αλλά και το άρθρο του Τσόμσκι “Δέκα τεχνικές πρακτικής χειραγώγησης της κοινής γνώμης”. Οι τεχνικές αυτές είναι στην πραγματικότητα πάνω από εβδομήντα στο επίπεδο των κοινωνικών επιστημών και της δημοσιογραφίας – καταλαβαίνετε  πόσο καλός ιχνηλάτης είμαι – αλλά την εποχή που τις έγραψε ο Τσόμσκυ ήταν σαν μία αποκάλυψη. Δεν άνοιξε το πεδίο αλλά το αποκάλυψε, αφού πάντα υπήρχε και πολλοί το γνώριζαν.
Ο ανθρώπινος νούς προγραμματίζεται με πολλούς τρόπους…

Οι δέκα τεχνικές χειραγώγησης των μαζών κατά τον Τσόμσκυ είναι:

1. Η τεχνική της διασκέδασης Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, με ένα αδιάκοπο καταιγισμό διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών.... Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της Ψυχολογίας, της Νευροβιολογίας και της Κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία. Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται· να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.
2 . Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων
Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί. Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του. Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.
3. Η τεχνική της υποβάθμισης
Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα· τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.
4. Η στρατηγική της αναβολής (Σαλαμοποιήση)
Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτα απ’όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα. Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.
5 . Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύντονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρ ό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος. Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».
6 . Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική
Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές…
7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία
Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».
8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα
Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.
9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή
Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!
10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους
Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθειά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ. Χάρη στη Βιολογία, τη Νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας. Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ’ όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ’ όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους.

Παραδείγματα…

1. Οι αυξήσεις στο ρεύμα. Ενα πολύ καλό παράδειγμα χειραγώγησης μάζας...
Αρχικά μέσω των ΜΜΕ η κυβέρνηση έδειξε την “ανάγκη” της αύξησης των τιμών της ΔΕΗ με τη δικαιολογία ότι η τιμή της κιλοβατώραςστην Ελλάδα είναι η πιο φτηνή στην ΕΕ. Στη συνέχεια, παίρνει απο τους καταναλωτές “λιγότερα” βάζοντας τη ΡΑΕ να της εισηγηθεί λιγότερο ακριβές τιμές για τη κιλοβατώρα, προκειμένου να βοηθήσει κάποιες ευπαθείς κοινωνικές τάξεις. Αυτό όσον αφορά την τακτική.
Το ερώτημα είναι πρέπει να αυξηθεί η τιμή της κλιοβατώρας απο τη στιγμή που η Ελλάδα έχει Αιολικά Πάρκα που αυξάνουν τη διαθεσιμότητα της ηλεκτρικής ενέργειας. Η απάντηση είναι λογικά όχι. Αυτό θα γίνει το θέμα πιθανόν ενός άλλου άρθρου. Δεν θα το ξέρετε αλλά έχω σχεδιάσει και ανεμογεννήτρια, που έχει μάλιστα και πολύ μεγάλη απόδοση.
2. H διαφήμιση του Τζάμπα. Ενα ακόμη παράδειγμα…
H γνωστή διαφήμιση του Τζάμπα και της “μαμάς” του φαίνεται να αποτελεί ένα παράδειγμα που σχετίζεται με όσα προανέφερα. Το πρόβλημα είναι, ότι αρκετοί πολίτες δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία τέτοιας φύσης φαινομένων στα Ελληνικά ΜΜΕ. Κάνουν το πονηρούλη γιατί δεν έχουν τίποτα άλλο να δείξουν…Το σημαντικό είναι, ότι αυτοί οι “πολίτες” που παίρνουν στα σοβαρά αυτά τα “αστεία για χαζούς” και τα αναπαράγουν σαν “εξυπνάδες” ψηφίζουν… και το αποτέλεσμα των εκλογών επηρεάζει όλους. Ισως θα έπρεπε το κράτος να βάλει ένα πήχυ για να μη προοδεύουν τέτοια φαινόμενα – Δούρειους Ιππους, που στο μέλλον θα δημιουργήσουν μεγάλα κοινωνικά ζητήματα. 
Τέτοιου τύπου διαφημίσεις ας παίζονται την ώρα που ο κόσμος κοιμάται... ή στις ειδήσεις του MEGA., στους Νέους Φακέλους του Σκάι κλπ. Ως γνωστόν αυτές τις εκπομπές τις κοιτάνε πολίτες που έχουν “αντιστάσεις”. Ελπίζω να αντιλαμβάνεστε το χιούμορ μου και το επίπεδο της χώρας…
3. Οι Αρχές “Προστασίας” και τα Συμβούλια “Σοφών”. Πάρτε κόσμε, ο λαός κερνάει…
Οι διάφορες Αρχές Προστασίας, που πρωτοδημιουργήθηκαν επί Σημίτη και έκτοτε αυξάνονται σαν τα μανιτάρια παράλληλα με τις ανάγκες για διορισμό συνταξιούχων του συστήματος στη διεύθυνσή τους, αποδεικνύονται άχρηστες και αντιπαραγωγικές. Βλέπουν και ακούν μόνο όταν θέλουν.
Σε μια ευνομούμενη πολιτεία οι Αρχές Προστασίας και τα Συμβούλια Σοφών δέν έχουν λόγο ύπαρξης.
Ολα αυτά τα “ραπανάκια” έχουν αποδειχτεί ότι λειτουργούν σαν πολιτειακού τύπου ΜΚΟ… Είναι σαν τον νεροκουβαλητή της Βουλής. Υπάρχουν για να παίρνουν μηνιάτικο κάποιοι φίλοι και γνωστοί μερικές χιλιάδες ευρώ ή να τσοντάρουν στην ήδη υψηλή σύνταξή τους. Ας τρώνε όλοι αυτοί καλά και οι άλλοι ας τρώνε απο τα σκουπίδια. Αμα κάνουν και καλές ερωτήσεις ή καλές δηλώσεις στα ελεγχόμενα ΜΜΕ να τους ψηφίζετε, για να απολαύσετε και τα χειρότερα ή άμα σας τους φορέσουν “κολάρο” με το ζόρι, να λέτε “τί καλοί που είναι σαν υπουργοί”.
Για να καταρρεύσουν όλα αυτά τα φαινόμενα παραπλάνησης και χειραγώγησης της κοινής γνώμης δεν είναι τόσο εύκολο όσο νομίζουν κάποιοι. Δεν αρκεί μόνο μια φλόγα… Θέλει άλλο κόλπο.
YΓ. Ο Σαμαράς πήρε τα 30 τόσα δίς ευρώ μετρητά και κοιτάει να τα ξεκοκαλίσει. Αυτά που κάνει δεν έχουν σχέση με ανάπτυξη. Εϊναι μπούρδες. Είναι για γέλια. Του χρειάζεται ψυχίατρος επειγόντως.

http://zcode-gr.blogspot.jp/2012/12/blog-post_17.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου